Temmuz Konuşmaları'nda bu kez konuğumuz şair, tıp doktoru ve oyuncu Şirin Parkan. Daha önce yayımladığımız "İlk Şairim Babamdı" ve "Ben Yazarken Ben Yazmıyorum, İçimden Konuşan Bir Ölümsüz Yazıyor" başlıklı söyleşilerde şiirinin köklerine, çocukluğuna ve yazma serüvenine uzanan kapıları birlikte aralamıştık. Bu üçüncü buluşmada ise aynı yolculuk yeni duraklara uğruyor. Çocukluk, bilinçaltı, kolektif hafıza, psikanaliz, kadın dayanışması, doğa, oyunculuk ve şiirin dönüşen dili

“Birçok Pembe”, bir duygu rengi olmasıı yanı sıra kaybolan bir sevgilinin izi, bir kentin akşam ışığı, bir iç dünyanın kırılgan haritasıdır. Şair, kimi zaman bir suyun konuşmasına kulak verir, kimi zaman rüzgârın içinden geçen bir benliği arar. Böylece şiir, görünür olanla gizli kalan arasında bir geçit hâline gelir

EMİNE EBRU Her yazar biraz şairdir, derler; ne var ki her şair yazar mıdır biraz? Kuşkusuz doğruluk payları güçlü şairler var mutlaka, ama yazar ile şairi ayıran ya da birleştiren şeyleri merak etmek sanırız çok da edebiyat raconlarına ters kaçmaz. Şairlere tanınan ve bir ucu dehadan başlayan ve diğer ucu boşvermişliğe, boheme kadar giden noktalı ve ince bir çizgide nedir şairin, noktaları birleştirince ortaya çıkan profili, gölgesi? Şimdi. Az sonra sorularımızla gözümüze kes