“Gözyaşlarını asla yazma,” demişti bir zamanlar. Ama bazı hikâyeler, susuldukça çoğalır.
Garp… Doğu ile Batı arasında sıkışmış bir ruhun, bir dostluğun, savaşın ve bir aşkın içinden geçen mektuplar. Bir yanda dağlarda görev yapan bir asker; diğer yanda şehirde kaybolmuş bir adam. Aralarında mesafe değil, kader var. Yazılan her satır, aslında gönderilemeyen bir çığlık.
Bu roman, insanın kendi içindeki bölünmenin hikâyesi. Özgürlük ile itaat, aşk ile yalnızlık, savaş ile kaçış arasında gidip gelen bir zihnin, parçalanırken bile ayakta kalma çabası.
Ferda’nın ışığında tutunmaya çalışan bir adam… Ama her ışık, biraz da yangındır.
Ve sonunda anlarız:
Bazı mektuplar hiç ulaşmaz yerine. Bazı insanlar hiç öğrenemez gerçeği. Ama yazılan hiçbir şey kaybolmaz.
Çünkü bu, ölemeyenlerin hikâyesi.