“Birçok Pembe”, bir duygu rengi olmasıı yanı sıra kaybolan bir sevgilinin izi, bir kentin akşam ışığı, bir iç dünyanın kırılgan haritasıdır. Şair, kimi zaman bir suyun konuşmasına kulak verir, kimi zaman rüzgârın içinden geçen bir benliği arar. Böylece şiir, görünür olanla gizli kalan arasında bir geçit hâline gelir