Çocukken evimizde en çok olmasını istediğim şey bir piyanoydu.

Annemin itinayla her pazar televizyon karşısına geçip aşkla seyrettiği o siyahlar içindeki adamlar ve kadınlara çok özenirdim. Işıl ışıl, koskocaman bir salonda toplanırdı o insanlar. Bizimse sadece iki odası olan küçük bir evimiz vardı. Giysilerimiz onlar gibi parıltılı değildi ama babamın da siyah bir pantolonu vardı, çok severdi onu, zaten hep onu giyerdi. Annemin de her gün yataktan kalkar kalkmaz üzerine geçirdiği çiçekli bir entarisi vardı. Pazarları o insanları izlerken entarisini çekiştirip durur, uzaklara dalar giderdi.