Ayvalık Öyküleri, Ayvalık'ı "anlatan" öykü, hikâye, günlük, pasaj ve mektuplardan oluşuyor. 
Son yıllarda belleğimizde demlenmeye de başlayan bir yer oldu Ayvalık. Ne tam turizm, ne iş dünyası, ne coğrafya, ne karşı kıyılar barışı, ne siyaset ya da köken tam olarak açıklamıyor burasını. Ayvalık'ı özgül  ve özgün kılan aslında ona tinsel olarak çok yakın sayılabilecek İstanbul'dan gelen kalıcı ya da geçici misafir yoğunluğunun bıraktığı izler, yarattığı yeni sokak saçakları ve neredeyse 100 yıldır kapalı ve bulmaca bir kasaba.
Hanidir toparladığımız Ayvalık'a dair anlatılarda bir ortaklık sözkonusu değil, sanki tam olarak Ayvalık'tan geçenlerin sessiz bir zihin ortaklığı girişimi var, bakışları çok açıklanmamış da olsa. Yereli, yerlisi neredeyse hiç başlanmamış bir yapboz ve bu sebeple Ayvalık, kendine sahip çıkmayı öğreniyor sanki dokunulmayan dokunuşlar ve görülmemiş görüşlerle. Sorunlu ya da sorumlu bir el Ayvalık'ı koruyor, yeni yerlileri ve eski misafirleriyle. Güneşin kıskanç ve cimri eğiklikleri bu yöreyi eşsiz kılıyor, çünkü çok fazla güneşte en çoğu parçalanır ve yanarsınız, yani Ayvalık edebiyata dair bir su ve ada memleketi bu bakımdan.
Ve "Ayvalık Öyküleri" yazınsal yeni bir ada bağışlıyor bu genç dönem kadim memlekete.


Her yer Ayvalık olsun, balıklar Ayvalık olsun...